Een nieuw seizoen

Een van de belangrijkste beslissingen op weg naar de brugklas is de aanschaf van de juiste agenda. Ik kan me in ieder geval herinneren dat ik uren in de V&D doorbracht, twijfelend over welke agenda ik zou kopen. Er moest genoeg ruimte zijn om er – naast je huiswerk – van alles in te kunnen schrijven: verliefdheden, roddels, tekeningen, teksten over leraren. 

In de loop der jaren werd het steeds minder belangrijk. Maar zo’n maagdelijk lege agenda roept bij mij nog steeds een prettige spanning op. Er gaat van alles gebeuren, maar je weet nog niet precies wat en hoe. Het leven als een lege bladzijde waar alle ruimte is voor nieuwe herinneringen.

Dat septembergevoel, die prettige spanning, kan trouwens makkelijk omslaan in stress. Niks prettigs meer aan. Het beklemmende gevoel dat je te weinig tijd hebt voor alles wat je wil doen. Je agenda wordt je vijand in plaats van je vriend als er nergens lege vakjes zijn. De nieuwsgierige verwachting slaat dan om in stress. Er moet van alles. Geen tijd om een beetje aan te klooien in de marge van de agenda.

In de Elthetokerk heb ik de afgelopen tijd vaak gevoeld hoe makkelijk het gevoel van vrolijke verwachting verstoord kan raken door ‘alles wat moet’. Ik hoop dat mensen in de kerk verrast worden door bijzondere ontmoetingen met God en met elkaar, maar het gevoel dat er allerlei taken (en verwachtingen) liggen drukt vaak op ons. Voor je het weet is de kerk en/of het wonen in een leefgemeenschap een bron van stress in plaats van een bron van inspiratie. Ik kan me van de afgelopen vier jaar geen kernraadsvergadering herinneren waar de vacatures, het beheer van het gebouw of de geldzorgen geen punt van zorg of aandacht waren. Om maar iets te noemen.

Tegelijkertijd weten steeds meer mensen onze kerk te vinden als een huis van God in de Indische Buurt. Mensen voelen zich welkom bij de Buurthulp en bij Re-play, bij de buurtmaaltijd, het avondgebed en op zondag. De kerk is geworden wat we hopen. Een vrolijke instuif vol verrassende ontmoetingen tussen een vluchteling en een oude schipper. Een plek voor een alleenstaande jonge moeder om op verhaal te komen en haar verhaal te doen.

Stoppen met allerlei activiteiten om ons te bezinnen (op de overbelasting die sommigen van ons voelen) lijkt daarom geen optie. Wat dan wel?

Ik wil dit seizoen graag met jullie nadenken over onze roeping. Waartoe zijn we geroepen als christelijke gemeenschap in Oost? Als we daar met elkaar een antwoord op vinden, kunnen we ook antwoord vinden op de vraag waartoe we niet geroepen zijn. Leven met God is een leven richting de toekomst. We mogen loslaten wat te zwaar is en met een lichte bagage op weg gaan. Op je slippers, zoals de discipelen van Jezus. Op weg met vertrouwen, zoals Abraham. Geraakt door God, zoals Jesaja.

Dit is de focus die ik zoek in de kringen (Wijze Woensdagen), preken en gesprekken in het komende seizoen. Ik hoop dat de focus op onze roeping ons zal inspireren én de moed zal geven om los te laten wat te zwaar is om op weg te kunnen gaan.