Een achtste dag

Ik heb de gewoonte net iets veel te willen doen op één dag. Ik wil mijn e-mails lezen, mijn huishouden doen, iedereen spreken die ik nog moet spreken, hardlopen, koken, studeren en bidden. En natuurlijk even in de zon zitten tijdens een pauze, effe shoppen en dan weer werken aan mijn preek.

Vrijwel elke dag vraag ik me af waarom ik het gevoel heb dat er te weinig tijd is. Als ik een extra dag zou hebben, zou het dan allemaal misschien wel lukken? Terwijl ik naar de volgende afspraak sjees, hoor ik het mezelf zeggen: ‘Ik heb gewoon een achtste dag nodig’.

Een achtste dag voor de restjes van mijn to do list. Je weet wel, dat restje onderaan je lijstje dat je nooit krijgt afgevinkt. Het zijn de dingen die langzaam van het lijstje verdwijnen. Een kaartje sturen naar die ene tante. Op bezoek gaan bij die mevrouw die dat zo gezellig vindt. Eén extra dag in de week. Zou dát de stress en de haast wegnemen?

Volgens de Bijbel is zes dagen werken genoeg. God rustte op de zevende dag. God had zijn werk voltooid, zo staat er in Genesis. Tijd om te rusten. God verklaarde de sabbath heilig – het is zoiets als een streep in je agenda: nu is het tijd voor iets anders. Het heiligen van de zondag gaat dus over time management. Welke tijd is heilig voor jou? Hoeveel tijd zet je apart om uit te rusten, om God te zoeken of met je kind te spelen?

Maar het ritme dat het scheppingsverhaal wil aanbrengen is in onze 24-uurseconomie zo goed als verdwenen. Het lijkt wel alsof we niet meer zo gemakkelijk een ritme vinden waarin we werken, bidden en rusten. Het avondgebed om 19:30 uur lijkt bijna niet in te passen in de ritmes van ons leven. De grenzeloosheid van onze bereikbaarheid, maar ook de grenzeloosheid van kracht van de economie maken het moeilijk om een natuurlijk ritme te vinden van werken, bidden en rusten. We zijn voortdurend bereikbaar en we kunnen voortdurend naar de Albert Heijn. Maar wat is het ritme waarin we echt tot rust komen en tegelijkertijd tevreden zijn met wat we hebben gedaan?

Ik denk dat het scheppingsverhaal ons wil uitleggen dat we zijn geschapen met een behoefte aan heilige tijd. Er zijn grenzen in onze tijd, er zit een grens aan onze energie.

We denken er als kernraad serieus over na om in het volgende seizoen een periode van bezinning te plannen. Niet om achterover te leunen en te stoppen, maar om de tijd die we hebben te ‘heiligen’. En om tijd te nemen om actief te zoeken naar God; om met elkaar te zoeken naar een ritme dat past bij onze gemeenschap. Het juiste ritme waarin we bidden en werken, spelen en zingen, geven én ontvangen. Mocht je deze zomer ideeën hebben over hoe dat kan; ik hoor het graag!  

Maar eerst de zomer. Tijd voor rust en afstand. Geniet van de rust, de warmte van de zon en de aandacht die de zomer brengt.

Ik heb de gewoonte net iets veel te willen doen op één dag. Ik wil mijn e-mails lezen, mijn huishouden doen, iedereen spreken die ik nog moet spreken, hardlopen, koken, studeren en bidden. En natuurlijk even in de zon zitten tijdens een pauze, effe shoppen en dan weer werken aan mijn preek.

Vrijwel elke dag vraag ik me af waarom ik het gevoel heb dat er te weinig tijd is. Als ik een extra dag zou hebben, zou het dan allemaal misschien wel lukken? Terwijl ik naar de volgende afspraak sjees, hoor ik het mezelf zeggen: ‘Ik heb gewoon een achtste dag nodig’.

Een achtste dag voor de restjes van mijn to do list. Je weet wel, dat restje onderaan je lijstje dat je nooit krijgt afgevinkt. Het zijn de dingen die langzaam van het lijstje verdwijnen. Een kaartje sturen naar die ene tante. Op bezoek gaan bij die mevrouw die dat zo gezellig vindt. Eén extra dag in de week. Zou dát de stress en de haast wegnemen?

Volgens de Bijbel is zes dagen werken genoeg. God rustte op de zevende dag. God had zijn werk voltooid, zo staat er in Genesis. Tijd om te rusten. God verklaarde de sabbath heilig – het is zoiets als een streep in je agenda: nu is het tijd voor iets anders. Het heiligen van de zondag gaat dus over time management. Welke tijd is heilig voor jou? Hoeveel tijd zet je apart om uit te rusten, om God te zoeken of met je kind te spelen?

Maar het ritme dat het scheppingsverhaal wil aanbrengen is in onze 24-uurseconomie zo goed als verdwenen. Het lijkt wel alsof we niet meer zo gemakkelijk een ritme vinden waarin we werken, bidden en rusten. Het avondgebed om 19:30 uur lijkt bijna niet in te passen in de ritmes van ons leven. De grenzeloosheid van onze bereikbaarheid, maar ook de grenzeloosheid van kracht van de economie maken het moeilijk om een natuurlijk ritme te vinden van werken, bidden en rusten. We zijn voortdurend bereikbaar en we kunnen voortdurend naar de Albert Heijn. Maar wat is het ritme waarin we echt tot rust komen en tegelijkertijd tevreden zijn met wat we hebben gedaan?

Ik denk dat het scheppingsverhaal ons wil uitleggen dat we zijn geschapen met een behoefte aan heilige tijd. Er zijn grenzen in onze tijd, er zit een grens aan onze energie.

We denken er als kernraad serieus over na om in het volgende seizoen een periode van bezinning te plannen. Niet om achterover te leunen en te stoppen, maar om de tijd die we hebben te ‘heiligen’. En om tijd te nemen om actief te zoeken naar God; om met elkaar te zoeken naar een ritme dat past bij onze gemeenschap. Het juiste ritme waarin we bidden en werken, spelen en zingen, geven én ontvangen. Mocht je deze zomer ideeën hebben over hoe dat kan; ik hoor het graag!  

Maar eerst de zomer. Tijd voor rust en afstand. Geniet van de rust, de warmte van de zon en de aandacht die de zomer brengt.